Toen Onder Ons in 1982, na een winterslaap van 14 jaar, weer haar eerste voorstelling gaf was dit mede te danken aan Jacques. Vanaf die ‘weer’ begin periode tot nu heeft hij als voorzitter z’n stempel gedrukt op Onder Ons. Een voorzitter zonder poespas, oprecht. Onder Ons is een stuk van zijn leven geworden. De lamschapen mochten pas na half maart komen, dan waren de uitvoeringen voorbij, z’n verjaardag kwam wel eens in het gedrang. Eind februari, staat in het reglement, bij volle maan, speelt Onder Ons, daar moeten we ons aan houden.
Bijna elk jaar was hij wel van de partij in een rol die voor hem geschapen leek. Op een of andere manier was zijn casting nooit een probleem. Er was altijd een rol die hij op zijn geheel eigen wijze kon invullen. Het leren van de tekst was wel eens een obstakel. Als tijdens de repetitie de tekst niet goed ging dan was er steeds een quasi hulpeloze blik van “Ik kan er ook niets aan doen.” Deze blik was voldoende om de eventuele ergernis weg te spoelen en om te toveren in een lach. Ter geruststelling, de uitvoeringen liepen altijd goed af, daar zorgde Jacques wel voor.
In elke rol kwamen wel zinnen voor die ook nu nog bij mij voor in de mond liggen: Rood of wit, Emma. Hallo, zei Tom, terwijl hij pardoes de kring binnen drong. Heerlijk, haring in tomatensaus. Wel zijn we moe, maar God heeft ons een wonder gewrocht.
Binnen onze club was Jacques de bindende factor, hij haalde er mensen bij wanneer het nodig was, activeerde en stuurde.
Niet snel tevreden en veelal afgaand op zijn gevoel. Ik kan me niet heugen dat het verkeerd uitpakte.
Het moest goed zijn, niet alleen het toneel maar ook de bloemen na afloop, die moesten mooi zijn, de wijn die we schonken van goede kwaliteit. Dat was Jacques.
Zijn vertrouwen in regisseur en medespelers zorgde er ook voor dat we met z’n allen open stonden voor nieuwe toneel- wegen. Uiteindelijk gaf dit een sfeer waarin ieder zich op z’n gemak voelde en waarin we met veel plezier repeteerden. Met name Jacques genoot daar ontzettend van.
Onder Ons heeft veel te danken aan Jacques, maar Jacques ook veel aan Onder Ons. Een uitlaatklep soms voor zijn onrust, hier kon hij zijn ideeën en creativiteit verwezenlijken.
De thematiek die in het jubileumstuk Maandag aan de orde kwam: “ hoe gek moet je zijn om toneel te spelen”, was bijzonder van toepassing. Dit stuk is letterlijk en figuurlijk op zijn lijf geschreven.